Het woord ‘school’ komt van het Griekse woord ‘scholè’. En dat betekent: ‘vrije tijd’. Griekse mannen in de Oudheid die scholè hadden, hoefden niet te werken. Ze kregen alle ruimte om zich te wijden aan studie en (zelf)onderzoek: scholè.

Een andere benadering van hetzelfde begrip maakt het alleen maar nog interessanter: om echt iets te leren, heb je scholè nodig. Opgedane kennis en ervaring rijpt tijdens momenten van rust.

Was school voor jou ook het rustmoment in je leven waarvan je in je ‘vrije tijd’ genoot?

Ik hoor het woord leerplicht nog wel eens langskomen. En ook wat er allemaal in scholen als normaal beschouwd wordt tegenwoordig. Iedere Jandoedel kan op zijn klompen aanvoelen dat de berichten over burn-out onder jongeren een rechtstreeks verband hebben met de allesoverheersende prestatie- en controle cultuur in het onderwijs. En daar krijg ik als talentenmanager jeuk van.

Waar is het fout gegaan………?

Iemands schoolloopbaan is steeds vaker het vertrekpunt van een carrière die uiteindelijk een heel andere kant op beweegt dan de diploma’s beweren. Geldt dat ook voor jou? Oefen jij het vak uit wat je voor ogen had toen je je vakkenpakket moest kiezen?

Uiteindelijk, soms na heel veel ellende, keren velen weer terug naar de wijsheid die ze als kind al hadden. Toen wisten ze namelijk precies wat bij hen paste. Als kind hebben we blijkbaar de gave om te doen wat goed voor ons is en waar we energie van krijgen. Totdat met de leerplichtige leeftijd een stolp gezet wordt over het kind en de verdere ontwikkeling gekaapt wordt en uitbesteed aan staatsgestuurde leerfabrieken.

De schoolcultuur is inmiddels grotendeels geworden tot een bioindustrie. Ieder kind krijgt hetzelfde voer op hetzelfde moment. En voor iedere ‘afwijking’ ligt een plan klaar. Economische principes zorgen voor een ongekende werkdruk. Het heeft niets met een natuurlijke ontwikkeling te maken. Er is nauwelijks kennis van de ontwikkeling van kinderen. Methodes zijn door onervaren lieden voorgekookt en worden slaafs gevolgd. Leerstof is een doel geworden en niet meer het middel om de ontwikkeling van kinderen en jongeren te ondersteunen. Die relatie is dood.

Nu we inmiddels zover zijn dat ook vrouwen mogen deelnemen aan scholing, is het misschien een idee om dat oorspronkelijke idee van scholing weer af te stoffen.

Als we echt vinden dat ieder mens uniek is, kunnen we beter stoppen met brave burgers te kweken. Dan zouden we het lef moeten hebben om te doen wat goed is voor iedereen, inclusief de aarde. Niet slechts voor een kleine groep profiteurs.

De kunstmatige omgeving waarin kinderen nu vaak opgroeien, is misschien wel het grootste klimaatprobleem van deze tijd. Laten we dus niet zeuren over leerplicht als die jongeren op het Malieveld ons wakker willen maken voor de toekomst die hun toekomst is!