“Als het doel nog één keer omwaait, staak ik de wedstrijd!”

Dat zei de scheidsrechter dit weekend tijdens een hockeywedstrijd, nadat het doel al vier keer was weggeblazen.

Het is precies waar veel mensen mee worstelen: Het leven is voor hen geen spel meer maar een wedstrijd geworden waarbij de grenzen voortdurend worden verlegd. Met alle risico’s van dien.

En dan is het heel geruststellend dat er scheidsrechters zijn die op een gegeven moment een grens stellen.

Om dat te kunnen, heb je zelfkennis nodig. Dan weet je en voel je wat je behoeftes en verlangens zijn en waar voor jou de grenzen liggen. Dan pas kun je de verantwoordelijkheid nemen in de samenwerking. Dat is nog eens zelf-management!

Ziektes, ongelukken, financiële of relationele problemen, zijn allemaal mogelijkheden om wakker te worden. Niet om er achter te komen dat je verkeerd bezig bent maar om wakker te worden voor wat er speelt.

Regelgeving is geen oplossing. Dan staat er straks op ieder sportveld een windmeter met bijbehorend protocol en functionaris.

Het gaat er om dat we zelf aanvoelen waar de grenzen liggen en dat we van daaruit onze verantwoordelijkheid nemen.

De komende dagen helpen de weergoden ons een handje om ons mannetje te staan.  We mogen nog even oefenen met wat voor iedereen geldt:

Je kunt de wind niet veranderen, wel de stand van de zeilen.